Program ergonomiczny RULA
Metoda RULA opracowana została w 1993 r. przez L. McAtamney'a i E.N. Corletta. Umożliwia szybką ergonomiczną ocenę stanowisk pracy, na których pracownicy skarżą się na dolegliwości ze strony układu ruchu. Uwzględnia obciążenie całego układu mięśniowo-szkieletowego związane zarówno z użyciem siły dla potrzeb wykonania określonego zadania, jak i koniecznością
utrzymania niezbędnej pozycji ciała (obciążenie posturalne).
Zbigniew W. Jóżwiak
M etoda RULA ukierunkowana jest jednak szczególnie na obciążenie szyi, tułowia i kończyn górnych; sprawdza się doskonale w przypadku pracy wykonywanej w pozycji siedzącej (np. przy komputerze).
Jej wiarygodność przetestowana została m.in. na wielu grupach użytkowników komputerów oraz szwaczek wykonujących pracę nie wymagającą dużego wysiłku fizycznego ale wykonywaną często w wymuszonych, niefizjologicznych pozycjach ciała.
Ważną zaletą metody RULA jest łatwość w stosowaniu i szybkość uzyskiwania wiarygodnych wyników. Wynik końcowy uzyskiwany przy pomocy metody RULA określa wielkość ryzyka wystąpienia dolegliwości ze strony układu mięśniowo-szkieletowego a także zakres interwencji ergonomicznych niezbędnych do zmniejszenia tego ryzyka. W sumie RULA stanowi doskonałe uzupełnienie innych, bardziej złożonych, ergonomicznych metod oceny stanowisk pracy (zwłaszcza takich, które związane są z dużym obciążeniem kończyn górnych) na pierwszym, wstępnym etapie oceny. Zalety metody RULA przyczyniły się do jej spopularyzowania wśród pracowników służb bezpieczeństwa i higieny pracy.
Schemat postępowania podczas stosowania metody RULA
W pierwszym etapie oceniana zostaje (przy użyciu rysunków wzorcowych przedstawionych poniżej) pozycja kończyn górnych.
Obciążenie ramion
Obciążenie przedramion
Obciążenie nadgarstków
Dodatkowo podczas oceny obciążenia nadgarstków uwzględnia się ich skręcenie: jeśli występuje - dodaje się +1 pkt, jeśli skręcenie jest bliskie maksymalnemu - dodaje się +2 pkt.
- poprz.
- nast. »»
